એ તો છે મુજ થી તુજ માં કલ્પના ના મોતી લઇ ઉભી હતી પ્રેમ ના બીછોના બિછાવી રાખેલ સાવરો આવી મને તો, એમજ લઇ ગયો એની નજર ના તો મોતી ભણી ના હતી એની નજર બીછોના ભણી એની નજર હતી મુજ આત્મ ભણી આશા ની કિરણ નું સવાર કરી લીધું હતું અનંત ની વિશાળતા નું ઘર ધરી લીધું હતું પ્રીતમેં તો મને વગર વાદળ ભીંજવી દીધી એને ના તો જરૂર મારા આશા કિરણ ની ના તો જરૂર એ ને મુજ થી તુજ ની વિશાળતા ની વાલમજી ની કરુણા ત્યારે સમજાણી જયારે બિંદલ અહંકાર થી છીણાની બધું જાણી બની રહી અજાણી એ તો છે ત્યાજ મુજ થી તુજ માં અહંકાર ને હટાવવા અહંકાર ખોજતી ફરી |
प्रार्थना
प्रार्थना वो है,जब शब्द से पहले अश्रु धार निकले, दुःख में ही नहीं, वो सुख में भी बारंबार निकले अपेक्षा, इच्छा जब बंधी न हो उसमें, प्रत्येक क्षण अनंत श्रद्धा से बेशुमार निकले । पुकार हो तो ऐसी की , आकर से निराकार निकले, स्वप्न सी सृष्टि में में से वो तक की राह पर झुकना ऐसे सिर्फ समर्पण से भावपार निकले। "मैं" को मिटने आत्माकी गहरी पुकार निकले , जब शब्दों से परे मौन से ही करी जाती हो, सहस्त्रार से प्रभु के प्रेम की रस धार निकले।
Comments
Post a Comment